W swojej ojczyźnie araby od źrebięcia utrzymywane były pod namiotami Beduinów, karmione z reki i przyzwyczajane do współpracy z człowiekiem, bo w przyszłości od tej współpracy mogło zależeć przeżycie konia i jeźdźca. Z pokolenia na pokolenie przekazywano legendy o wierności i oddaniu koni arabskich. Właściwie dopiero w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat narosły mity o nadmiernej pobudliwości arabów i trudnościach w ich użytkowaniu pod siodłem. Wynikało to prawdopodobnie stąd, że głównym celem hodowli tej rasy stały się pokazy w ręku, a pod siodło przeznaczano odpady, nieprzydatne do hodowli, często zmanierowane niewłaściwym treningiem wyścigowym. Coraz bardziej jednak powiększa się grono miłośników koni arabskich, którzy odkrywają na nowo zalety użytkowe tej rasy, jej niebywałą wszechstronność i inteligencję. Praktyka pokazuje, że araby mogą być idealnymi wierzchowcami rekreacyjnymi, niestrudzonymi towarzyszami wędrówek i rajdów długodystansowych.